حرف اول و آخر

گرامی، انسان یعنی عادت، عادت‌هاش. چون یک کارو که چند بار تکرار کنه می‌ره تو برنامش و می‌شه عادتش. حالا عادتشو که تکرار کنه می‌شه غریزش، می‌ره تو دی‌ان‌ای‌ش و به بازماندگانش ارث می‌ده. ما دنباله‌روی عادت‌ها و غریزه‌هامون هستیم چه اکتسابیشون که کار خودمونن چه ارثیشون که کار بزرگترامونن.

حالا اگر انسان بزرگتر از عادات و غریزه‌هاش بشه (بزرگتر از زندگی) یعنی کورکورانه دنباله‌روی اونا نباشه بلکه روشون تأمل کنه و با درون دانائیش (وجدانش) اونا رو بررسی کنه و ناپسندهاشونو (به داوریِ وجدانش) توسط تمرکز ذهنی خنثی کنه و روی پای خودش، خودش تصمیم بگیره دنباله‌روی چی باشه، می‌شه آدم، وقتی این رویه رو تکرار کرد می‌شه ابر آدم، پارسا، نمونهٔ کوچولوی خ‌دا، یک خدا.

این‌ در مورد ذهنیت نسبت به خانواده، بچه، فامیل، مردم و همه‌چیز صدق می‌کنه. این بود پیام اول و اخر من به شما گرامی. تندرست، تراز، پیروز و پارسا باشین، آریو✌